|
Stanisław
CHEŁPA
Katedra
Zarządzania Kadrami Akademia
Ekonomiczna we Wrocławiu STRUKTURA
I EWOLUCJA KWALIFIKACJI KIEROWNIKÓW
W
OKRESIE ZMIAN ORGANIZACYJNYCH
(BADANIA
EMPIRYCZNE) PROBLEM
BADAŃ
Wyzwania, przed jakimi stanęły w
latach dziewięćdziesiątych polskie państwowe przedsiębiorstwa,
wynikające z konieczności przystosowania się do warunków gospodarki
rynkowej, spowodowały nieuchronność zmian organizacyjnych.
Modernizowanie firm objawiło się racjonalizacją zatrudnienia, w tym
również dążeniami do ukształtowania odpowiednich kwalifikacji
pracowników. Szczególną uwagę poświęcano kwalifikacjom kadry
kierowniczej, które stanowiąc kluczowy element „miękkiego” kapitału
organizacji, mogą stworzyć jej przewagę strategiczną. Z tego też
powodu warto przyjrzeć się strukturze i ewolucji kwalifikacji
kierowników. Wyznaczają one bowiem wymagania stawiane piastującym
kierownicze stanowiska i aspirującym do ich objęcia. Zagadnienie kwalifikacji kierowniczych jest interesujące także ze względów poznawczych. W literaturze można bowiem bez większych trudności odnaleźć próby formułowania różnych teoretycznych koncepcji kwalifikacji kierowniczych. Jedna z nich – weryfikowana w prezentowanych badaniach – wyróżnia trzy, odrębne wobec siebie, rodzaje kwalifikacji. Są nimi: cechy psychologiczne i wiedza oraz ich przejawy behawioralne – umiejętności [2,3]. W przeciwieństwie jednak do dość dużego bogactwa refleksji teoretycznych, można zauważyć brak empirycznej walidacji formułowanych modeli kwalifikacji kierowniczych, zwłaszcza przeprowadzanych na gruncie polskim. Lukę
tę próbują wypełnić niniejsze badania. Podstawowe pytanie badawcze
brzmiało: Jakie są empirycznie
uzyskiwane struktury kwalifikacji kierowników w różnych fazach zmian w
organizacji? Sformułowano również pytania uzupełniające: Czy
uzyskane rodzaje kwalifikacji są spójne wewnętrznie pod względem
zawartości treściowej? Jakie jest ukierunkowanie zmian kwalifikacji
kierowników? Czy można zidentyfikować prawidłowości dotyczące wieku
biologicznego zajmujących stanowiska kierownicze i rozkładu ich liczebności
ze względu na cykl kariery zawodowej? CHARAKTERYSTYKA
BADANEJ PRÓBY
Badania zostały przeprowadzone na terenie Dolnego Śląska w
latach 1990 - 1998.
Uczestniczyło w nich 189 osób. Badanymi byli kierownicy najniższego i
średniego szczebla zarządzania. Badania
przeprowadzono w czterech postpaństwowych przedsiębiorstwach. Były to
firmy zatrudniające powyżej 500 osób, działające w podobnej branży i
na zbliżonym rynku. Badania prowadzono w trzech różnych okresach
czasowych. W Firmie A w 1990 r., w Firmach B i C w latach 1994 – 1995
oraz w Firmie D. w 1998 r. Wyszczególnione przedziały czasowe odpowiadały
trzem różnym etapom restrukturyzacji. Firmę A (w której zbadano 62
osoby) należy traktować jako przykład przedsiębiorstwa działającego
jeszcze na zasadach typowych dla minionych warunków ustrojowych, czyli można
stwierdzić, iż jest to „firma przed zmianą”. Firmy B (N= 26) i C
(N= 66) są to przykłady przedsiębiorstw, które były badane w czasie
ich restrukturyzowania się („firmy podczas zmiany”). Natomiast przykładem
przedsiębiorstwa po reorganizacji jest Firma D (N= 35) – „firma po
zmianie”. Wybór tych trzech etapów restrukturyzacji miał pozwolić na
identyfikację odpowiadających im zmian w kwalifikacjach kadr
kierowniczych.
ZMIENNE I ICH POMIAR
Kwalifikacje kierowników – zgodnie z przyjmowanym modelem teoretycznym [2, 3] – podzielono na trzy grupy: cechy psychologiczne, wiedzę i umiejętności. Poszczególne kategorie kwalifikacji składały się z następujących elementów:Ø
CECHY PSYCHOLOGICZNE tworzyły: ·
Potencjał intelektualny rozumiany jako zdolności analizy i syntezy
(podstawowe operacje umysłowe) wyznaczające tzw. czynnik g – „abstrakcyjną” inteligencję ogólną, bez uwzględniania
zasobu posiadanej wiedzy. Pomiar tej zmiennej dokonywany był za pomocą
Testu Potencjału Intelektualnego, ·
Refleksyjność – skłonności do obserwacji samego siebie i innych
ludzi, do pogłębionej refleksji nad zachowaniami własnymi i cudzymi –
tzw. „głębia” myślenia. Narzędzie pomiarowe – skala R
Kwestionariusza Temperamentu L.L. Thurstone`a, ·
Potrzeba podnoszenia kwalifikacji – aspiracje związane z doskonaleniem
i uzupełnianiem posiadanych kwalifikacji zawodowych. Narzędzie pomiarowe
– ankieta biograficzna, ·
Neurotyzm – brak stabilności emocjonalnej oraz niska samoakceptacja
(zbyt duża rozbieżność między „ja-realnym” a „ja-idealnym”).
Narzędzie pomiarowe – skala N Inwentarza Osobowości (MPI) H.J.
Eysencka, ·
Wigor – poczucie sprawności psycho-fizycznej. Narzędzie pomiarowe –
skala W Kwestionariusza Temperamentu L.L. Thurstone`a, ·
Ekstrawersja – nastawienie na zewnątrz, „na świat” i innych ludzi,
łatwość nawiązywania kontaktów interpersonalnych i szybkie
przystosowywanie się do nowych środowisk społecznych (wysoki wynik
testowy). Odwrotność: introwersja (niski wynik testowy). Narzędzie
pomiarowe – skala E-I w MPI H.J. Eysencka, ·
Dominacja – tendencje do przewodzenia innym, strukturyzowania ich
zachowań, przejawianie inicjatywy i dążenie do podejmowania wiążących
grupowych decyzji. Narzędzie pomiarowe – skala D Kwestionariusza L.L.
Thurstone`a, ·
Makiawelizm – skłonności do instrumentalnego traktowania innych ludzi
podczas realizowania ważnych zadań. Narzędzie pomiarowe – MACH V R.
Christiego i F.L. Geis, ·
Potrzeba aprobaty społecznej – tendencje do prezentowania siebie w
bardziej korzystnym świetle niż jest to w rzeczywistości, w celu
zyskania aprobaty społecznej własnej osoby i podejmowanych działań.
Narzędzie pomiarowe – skala K w MPI H.J. Eysencka, ·
Atrybucja kontroli zdarzeń – poczucie wpływu na bieg zdarzeń w
otoczeniu. Traktując tę cechę dwubiegunowo można wyróżnić: wewnętrzne
umiejscowienie kontroli (niski wynik testowy) – poczucie sprawstwa oraz
zewnętrzne umiejscowienie kontroli (wysoki wynik testowy) – poczucie
bezsilności. Narzędzie pomiarowe – Kwestionariusz I-E J.B. Rottera, ·
Aktywność – dynamika i duże tempo działania, ruchliwość i żywotność.
Narzędzie pomiarowe – skala A Kwestionariusza Temperamentu L.L.
Thurstone`a; Ø
WIEDZĘ utworzyły: ·
Wiedza ogólna rozumiana i mierzona (operacjonalizowana) jako poziom
wykształcenia. Wyróżniono wykształcenie na poziomie podstawowym,
zasadniczym, średnim oraz wyższym. Informacje uzyskiwano dzięki
zastosowaniu ankiety biograficznej, ·
Specjalistyczna wiedza zawodowa operacjonalizowana jako kierunek wykształcenia.
Uzyskiwane w ankiecie informacje przekodowywano następująco: „inne”
(dotyczy poziomu wykształcenia innego niż wyższe), „humanistyczne”,
„techniczne” i „ekonomiczne”, ·
Uzupełnianie i doskonalenie posiadanych kwalifikacji zawodowych
operacjonalizowane jako łączna liczba odbytych na kursach godzin
szkoleniowych. Narzędzie pomiarowe – ankieta biograficzna, ·
Uzupełnianie wiedzy w szkoleniach związanych z aktywnością pozazawodową
i ściśle powiązanych z wykonywaną pracą. Zmienną zoperacjonalizowano
jako rodzaj kursów Wprowadzono również kategorię „brak” dla
kursów doskonalenia zawodowego mieszczących się w granicach do 30 godz.
lub nie uczestniczenia w szkoleniach. Narzędzie pomiarowe – ankieta
biograficzna; Ø
UMIEJĘTNOŚCI tworzyły: ·
Doświadczenie i umiejętności ogólnozawodowe operacjonalizowane jako
ogólny staż pracy. Narzędzie pomiarowe – ankieta biograficzna, ·
Doświadczenie i umiejętności kierownicze operacjonalizowane jako staż
pracy na stanowiskach kierowniczych. Narzędzie pomiarowe – ankieta
biograficzna, ·
Rodzaj znanego języka obcego – umiejętność tę kategoryzowano jako
„żadny” – „j. rosyjski” – „j. zachodni”. Narzędzie
pomiarowe – ankieta biograficzna, ·
Poziom znajomości języka obcego – kategoryzowano jako „żadny” –
„bierny” – „czynny”. Narzędzie pomiarowe – ankieta
biograficzna, ·
Dodatkowe uprawnienia zawodowe. Pomiar ankietowy, ·
Szczególne osiągnięcia zawodowe. Pomiar ankietowy. WYNIKI BADAŃ
CYKL
KARIERY ZAWODOWEJ KIEROWNIKÓW W BADANYCH FIRMACH
Wiek biologiczny badanych, uporządkowany
ze względu na cykl kariery zawodowej, prezentuje tabela 1. Wyróżnione
przedziały wiekowe nawiązują do koncepcji rozwoju zawodowego Donalda
Supera (cyt. za: [1]). Przedział wiekowy od 25 do 30 lat to okres prób
zawodowych, poszukiwania pracy właściwej dla posiadanego potencjału
zawodowego. Ludzie plasujący się w tym okresie rozwojowym przejawiają
wysokie aspiracje i samoocenę oraz tendencje do ryzykownych i
bezkompromisowych posunięć zawodowych, jak i negowania i zmieniania
zastanych warunków organizacyjnych. Wiek w granicach 31 - 44 lata tworzy
okres wyraźnego zarysowywania się schematu ścieżki indywidualnej
kariery, konsekwentnego podejmowania
aktywności zawodowej, która powinna skutecznie obrane plany kariery
realizować. Jest to czas ekspansywnego rozwoju kwalifikacji. Przedział
wiekowy 45 - 65 lat to okres stabilizacji kariery zawodowej - podejmowania
działań rozważnych, „konserwujących” drogę kariery, nastawienia
na doskonalenie już posiadanych kwalifikacji. Wiek 66 lat i więcej jest
to schyłek kariery, najbardziej zagrożony dezaktualizacją kwalifikacji
zawodowych. Dane zawarte w tabeli 1 ujawniają trzy
tendencje. Średni wiek kierowników jest wyższy w firmach przed zmianą
organizacyjną (A) i podczas jej przeprowadzania (B i C) niż w przedsiębiorstwie
po restrukturyzacji (D). Wśród badanych kierowników nie było osób będących
w okresie schyłku kariery zawodowej. Okazało się także, iż rozkłady
liczebności w firmach przed zmianą i w jej trakcie są prawostronne.
Liczną grupą są w nich kierownicy stabilizujący obraną ścieżkę
kariery, niechętni zmianom, nastawieni na zachowanie status quo (zarówno
warunków organizacyjnych, jak i własności intrapersonalnych). Natomiast
w przedsiębiorstwie po zmianie rozkład liczebności kierowników staje
się bardziej symetrycznym. Dzięki temu zachowania i postawy kierowników
konserwujących rzeczywistość mogą być równoważone przez prawie
równoliczną grupę kierowników będących w okresie „burzy i
naporu”, poszukujących odpowiedniej dla siebie ścieżki i warunków
rozwoju zawodowego, otwartych i poszukujących zmian. Tab.
1. Średni wiek badanych kierowników i rozkład ich liczebności ze względu
na cykl kariery zawodowej
Źródło:
Opracowano na podstawie badań własnych STRUKTURA
KWALIFIKACJI KIEROWNIKÓW PRZED ZMIANĄ W ORGANIZACJI
Dane zaprezentowane w tabeli 2 ujawniają inną strukturę
kwalifikacji niż teoretycznie założona. Otrzymano bowiem – według
zasad interpretacji wyników analizy czynnikowej[i] - dwuczynnikową strukturę
kwalifikacji kierowniczych, o niejednorodnych treściowo składnikach.
Czynnik pierwszy utworzyły wiedza ogólna i specjalistyczno-zawodowa oraz
umiejętności lingwistyczne. Czynnik drugi – pod względem wagi -
ukonstytuowały natomiast aspiracje zawodowe, dążenie do rozszerzania
wiedzy profesjonalnej i pozazawodowej, a także zdobywanie szczególnych
osiągnięć zawodowych.
Reasumując, można stwierdzić, iż kwalifikacje kierowników pracujących w firmie przed zmianą opierały się przede wszystkim na wiedzy i umiejętnościach już zdobytych i sprawności lingwistycznej oraz próbach ich poszerzania i potwierdzania przydatności w funkcjonowaniu zawodowym. Tab.
2. Struktura czynnikowa kwalifikacji kierowników firmy A
Źródło:
Opracowano na podstawie badań własnych STRUKTURA
KWALIFIKACJI KIEROWNIKÓW W TRAKCIE ZMIANY W ORGANIZACJI
Kwalifikacje kierowników zatrudnionych w firmach będących w
okresie restrukturyzacji znacząco się różnią od posiadanych przez ich
kolegów pracujących w przedsiębiorstwie nie poddanym jeszcze zmianom
organizacyjnym. Analiza firm w trakcie zmian (tab. 3 i 4) ujawnia
trójczynnikowe struktury kwalifikacji kierowniczych. Zmiana dokonywana w
organizacji byłaby więc przyczyną modyfikacji własności
intrapersonalnych. Interesującym zagadnieniem wydaje się pytanie o treść
owej modyfikacji. I tak, w przypadku firmy określonej jako B (tab. 3)
najważniejszym składnikiem w uzyskanej strukturze kwalifikacji jest
czynnik, który tworzą: neurotyzm (labilność emocjonalna i niska
samoakceptacja), odczuwany brak sprawstwa w rzeczywistości
organizacyjnej, mały wigor i niska potrzeba aprobaty społecznej dla
podejmowanych działań. Drugi czynnik został utworzony przez wiedzę
specjalistyczną i ogólną oraz refleksyjność (pogłębiony namysł nad
rzeczywistością i swoim w niej miejscem). Na ostatni czynnik struktury
kwalifikacji kierowniczych złożyły się umiejętności lingwistyczne i
dążenie do uzupełniania wiedzy zawodowej i pozazawodowej oraz
zdobywanie szczególnych osiągnięć w wykonywanej pracy.
Tab.
3. Struktura czynnikowa kwalifikacji kierowników firmy B
Źródło:
Opracowano na podstawie badań własnych W drugiej restrukturyzującej się firmie (tab. 4) dominującą grupę kwalifikacji utworzyły: umiejętności lingwistyczne, wiedza ogólna i chęć podnoszenia posiadanych kwalifikacji. W skład drugiego czynnika weszły: doświadczenie i umiejętności kierownicze i ogólnozawodowe, zdobywanie osiągnięć zawodowych i mały potencjał intelektualny. Trzeci - pod względem wagi – składnik struktury kwalifikacji stworzyły: mała aktywność zawodowa, niski poziom potrzeby dominacji nad innymi, a także „zamknięcie się w sobie” – introwersja. Tab.
4. Struktura czynnikowa kwalifikacji kierowników firmy C
Źródło:
Opracowano na podstawie badań własnych
Wyniki dotyczące pracujących w firmach poddawanych modernizacji
ujawniły dwie negatywnie ukierunkowane tendencje zmian w treści
kwalifikacji kierowniczych:
- dominowanie labilności emocjonalnej i niskiej samoakceptacji, niepewności oraz braku wpływu na własny los i bieg zdarzeń organizacyjnych (firma C), -
zarysowywanie się ucieczki od
rzeczywistości przejawiające się niską aktywnością i dominacją nad
innymi ludźmi oraz zamykaniem się w sobie (firma D). STRUKTURA
KWALIFIKACJI KIEROWNIKÓW PO WPROWADZENIU ZMIANY W ORGANIZACJI
Struktura kwalifikacji zawodowych kierowników po okresie zmian
organizacyjnych ma trójczynnikową budową. W skład najważniejszego
(pierwszego) wchodzą: umiejętności lingwistyczne, potrzeba dominacji,
otwarcie na świat i innych ludzi (ekstrawersja) oraz stabilność
emocjonalna i wysoki poziom samoakceptacji (brak neurotyzmu). Drugi
czynnik utworzyły: doświadczenie i umiejętności kierownicze, mały
zasób wiedzy ogólnej i specjalistycznej oraz niski poziom potencjału
intelektualnego. W skład trzeciego czynnika weszły: poczucie braku wpływu
na otoczenie, brak potrzeby aprobaty dla podejmowanych działań ze strony
otoczenia i mały wigor.
Otrzymane
rezultaty są zaskakujące. W strukturze kwalifikacji dominują własności,
które dobrze charakteryzowałyby modelowego kierownika (czynnik I).
Jednakże z drugiej strony, ważnymi składowymi owych kwalifikacji są
elementy, które mogłyby dyskwalifikować ubiegających się o stanowiska
kierownicze (czynniki II i III). Uzyskana trójczynnikowa struktura
kwalifikacji – traktowana łącznie, z zachowaniem gradacji jej składowych
– skłania do określenia kierowników mianem najemników („psów zarządzania”).
Tab.
5. Struktura czynnikowa kwalifikacji kierowników firmy D
Źródło:
Opracowano na podstawie badań własnych WNIOSKI
Rekapitulując zaprezentowane badania można pokusić się o sformułowanie
następujących uogólnionych tez (zob. tab. 6): · Brak czystego – teoretycznie zakładanego – modelu kwalifikacji kierowników (tj. cechy, wiedza, umiejętności), wewnętrznie uporządkowanego pod względem treści jego pojedynczych elementów składowych, · Wyrównywanie się proporcji kierowników o dużym i małym stażu, czyli równoważenie doświadczenia zawodowego i postaw konserwujących rzeczywistość przez gotowość i poszukiwanie możliwości zmian organizacyjnych, · Prymat doświadczenia i umiejętności kierowniczych nad wiedzą ogólną i specjalistyczną oraz potencjałem intelektualnym, · Wzrost znaczenia cech psychologicznych w strukturze kwalifikacji kierownika, · Ukierunkowanie ewolucji kwalifikacji: - od wiedzy do wysokiej samooceny i samoakceptacji, - od introwersji do ekstrawersji, - od niestałości do stabilności emocjonalnej, - od potrzeby aprobaty społecznej podejmowanych działań do niezależności i nonkonformizmu, - od poczucia wewnątrzsterowności do przeżywania zewnątrzsterowności, bycia narzędziem w rękach zarządzających firmą. Tab.
6. Kierunki ewolucji kwalifikacji kierowników badanych firm
Źródło:
Opracowano na podstawie badań własnych LITERATURA [1]
Hornowska E., Paluchowski W.J., Technika badania ważności pracy. Model
teoretyczny i wstępne wyniki, (w) J. Brzeziński (red.), Psychologiczne i
psychometryczne problemy diagnostyki psychologicznej, Wyd. UAM, Poznań
1993. [2]
Katz D., Kahn R.L., Społeczna psychologia organizacji, PWN, Warszawa
1979. [3]
Listwan T., Kształtowanie kadry menedżerskiej firmy, Wyd. Mimex, Wrocław
1993. [4]
Zakrzewska M., Analiza czynnikowa w budowaniu i sprawdzaniu modeli
psychologicznych, Wyd. UAM, Poznań 1994. [i]
Zgodnie z zaleceniami metodologicznymi interpretacji podlegają
jedynie te czynniki (wiązki-grupy kwalifikacji), których wyjaśniana
wariancja wynosi 10% i więcej. Podobnie rzecz ma się ze zmiennymi
(tj. elementarnymi kwalifikacjami wchodzącymi w skład czynników
zaliczonych do istotnych statystycznie). Interpretuje się tylko te
spośród zmiennych, których ładunki czynnikowe wynoszą więcej lub
są równe wartości 0,500 [4]. Uwagi te odnoszą się także do
innych tabelarycznych danych, przedstawiających wyniki analiz
czynnikowych. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||