SPIS TREŚCI
1. Wstęp
2. Rys historyczny zespołów poszukiwawczo–ratowniczych PSP oraz nowosądeckiej GPR
3. Przeznaczenie i zadania GPR
4. Struktura organizacyjna GPR
5. Siły i sprzęt wykorzystywane w działaniach GPR
5.1. Siły i sprzęt do działań poszukiwawczych
5.1.1. Psy poszukiwawcze
5.1.2. Geofony
5.1.3. Kamery termowizyjne
5.2. Sprzęt medyczny
5.3. Sprzęt ratownictwa technicznego
5.4. Sprzęt ratownictwa wysokościowego
5.5. Sprzęt ratownictwa wodnego
5.6. Sprzęt łączności i nawigacji satelitarnej
5.7. Środki transportu GPR
6. Organizacja działań GPR
6.1. Alarmowanie i dysponowanie GPR
6.2. Transport na miejsce zdarzenia
6.3. Taktyka działań poszukiwawczo – ratowniczych
7. Szkolenie GPR
8. Współdziałanie GPR z innymi podmiotami ratowniczymi
8.1. Współpraca z innymi służbami i podmiotami ratowniczymi w kraju
8.2. Współpraca poza terenem kraju i współpraca międzynarodowa
9. Wybrane przykłady akcji GPR
10. Podsumowanie i wnioski
11. Literatura
1. Wstęp.
W związku z szybkim postępem cywilizacyjnym, a co za tym idzie wzrostem stop-nia urbanizacji i rozwojem infrastruktury technicznej, w ostatnich latach coraz częściej napotkać można w mediach informacje o awariach i katastrofach budowlanych. Spowo-dowane są one zarówno czynnikami ludzkimi (wybuchy gazu, akty terrorystyczne), jak i klęskami żywiołowymi (trzęsienia ziemi, powodzie). Praktycznie każde tego typu zdarze-nie niesie za sobą ofiary w ludziach. O ile katastrofy budowlane wywołane przez ludzi mają charakter miejscowy (od jednego do kilkunastu obiektów), przy relatywnie niewiel-kiej liczbie ofiar lub ich braku, o tyle zasięg tych drugich może być bardzo szeroki (lokal-ny, regionalny, krajowy, czy nawet kontynentalny), zaś liczba ofiar niewspółmiernie więk-sza.
Zmusiło to władze państw najbardziej narażonych na awarie i katastrofy budowlane do powołania specjalistycznych służb ratowniczych mogących zlokalizować i wydobyć ofiary takich zdarzeń. Do lokalizacji osób zasypanych najlepsze okazały się psy, których węch jest około miliona razy wrażliwszy od nosa człowieka.
Grupy ratowników ze specjalnie wyszkolonymi psami gruzowiskowymi funkcjo-nują w Europie Zachodniej od lat. W Polsce , zgodnie z ustawą o ochronie przeciwpoża-rowej z dnia 12 czerwca 1975 roku [1], Straż Pożarną nie była zobligowana do zajmowa-nia się tą dziedziną ratownictwa. Dopiero po wejściu w życie ustaw o PSP [2] i o ochronie przeciwpożarowej [3] z dnia 24 sierpnia 1991 roku, spoczął na strażakach obowiązek re-alizacji zadań z zakresu ratownictwa technicznego, w tym także budowlanego. W 1993 roku Komenda Główna PSP zgłosiła swój udział w Międzynarodowej Grupie Doradczej Zespołów Poszukiwawczo-Ratowniczych INSARAG, zobowiązując się tym samym do gotowości udzielania pomocy w działaniach na terenie Europy, Afryki i Azji [4]. Koniecz-nym stało się utworzenie w Polsce ekip poszukiwawczo-ratowniczych, właściwie wy-szkolonych i wyposażonych w psy poszukiwawcze oraz odpowiedni sprzęt lokacyjny i ratowniczy. Musiałyby one gwarantować możliwość podjęcia szybkich i fachowych dzia-łań, zarówno na terenie kraju, jak i poza jego granicami.
Jako pierwszą, z czterech planowanych grup tego rodzaju, powołano Grupę Poszu-kiwawczo-Ratowniczą przy JRG nr 2 PSP w Nowym Sączu.
Celem niniejszej pracy jest przedstawienie zadań, organizacji i wyposażenia tejże Grupy, jej miejsca w strukturze PSP, zakresu działania oraz napotykanych na co dzień problemów. Poddano także analizie zagadnienia związane z funkcjonowaniem GPR oraz istniejące akty prawne, założenia i wytyczne warunkujące jej istnienie , by znaleźć w nich ewentualne niedociągnięcia oraz wskazać swoje propozycje zmian i konkretnych rozwią-zań.
Wnioski wynikające z niniejszej pracy, powinny pozytywnie wpłynąć na funkcjo-nowanie GPR w przyszłości
