SPIS TREŚCI
WSTĘP
1. METODY I ORGANIZACJA BADAŃ
2. CHARAKTERYSTYKA BADANEJ ZBIOROWOŚCI
3. WYNIKI BADAŃ GRUPY CHŁOPCÓW
3.1. Siła
3.1.1. Dynamometryczny pomiar siły dłoni
3.1.2. Uginanie rąk w zwisie
3.1.3. Siad z leżenia tyłem
3.2. Zwinność
3.3. Moc
3.4. Szybkość
3.5. Gibkość
3.6. Wytrzymałość
4. WYNIKI BADAŃ GRUPY DZIEWCZĄT
4.1. Siła
4.1.1. Dynamometryczny pomiar siły dłoni
4.1.2. Uginanie rąk w zwisie
4.1.3. Siad z leżenia tyłem
4.2. Zwinność
4.3. Moc
4.4. Szybkość
4.5. Gibkość
4.6. Wytrzymałość
5. PODSUMOWANIE
6. WNIOSKI
7. ZAŁĄCZNIKI
BIBLIOGRAFIA
WSTĘP
Ruch jest uniwersalnym przejawem życia człowieka, podstawową formą wszelkiej jego działalności i najpowszechniej stosowanym środkiem w kontaktach z otaczającym go środowiskiem. W ruchach uzewnętrzniają się nie tylko wielostronne biologiczne właściwości ustroju człowieka, ale cała różnorodność jego osobowości. Ruch jest także głównym czynnikiem rozwoju
i doskonalenia człowieka, jego wielorakie formy – podstawowym środkiem kształcenia i wychowania, zaś możliwości ruchowe – jednym z istotnych uwarunkowań tego procesu1.
Przejawy motoryczności zasługują na wyróżnienie z całości fizycznego rozwoju człowieka. Między innymi z dwóch ważnych powodów:
Są najczęstszą formą reakcji człowieka na bodźce środowiskowe
i w nich jak w zwierciadle ujawniają się wielostronne wartości ustroju ludzkiego
W ontogenezie zjawiska zmian motorycznych charakteryzuje bogactwo rozwoju ruchowego, jego wielostronność a przede wszystkim dynamika w pierwszym etapie życia.
Treść i formy ruchów, które człowiek potrafi wykonać, jego umiejętności ruchowe i proces ich opanowania, uzdolnienia ruchowe, którymi człowiek dysponuje oraz sprawność, do której może dojść są przedmiotem studiów licznych gałęzi wiedzy, jak: anatomia, biomechanika, fizjologia, biochemia, psychologia, psychiatria i inne. Priorytetowe miejsce motoryczności człowieka zawarte jest jednak w dziedzinie wychowania fizycznego, gdzie badanie i poznawanie tych zjawisk zajmuje przodujące miejsce. Motoryczność jest przedmiotem zabiegów wychowawców: oni powołani są do kierowania jej rozwojem. Motoryczność stanowi przede wszystkim teren ich działania: oni, bowiem mają ją pielęgnować, wzbogacać i kształtować. Szukając źródeł zainteresowań budową ciała i wpływem na nie ćwiczeń ruchowych należy dopatrywać się w starogreckim ideale wychowawczym Kalokagathia (Kalos kai agatos), to znaczy: w połączeniu zespołu fizycznych i moralnych zalet dobrego obywatela 2. W starogreckim ideale ocenie przede wszystkim poddany został wymiar i symetria ciała. Budowa ciała ludzkiego była niejako wyznacznikiem sprawności fizycznej i zdrowia. Czy współczesny model nie dąży do starożytnego ideału? Czy zadaniem współczesnych wychowawców nie jest wychowanie ludzi zdrowych, silnych, zdolnych do pracy na rzecz społeczeństwa, jego obrony i posiadających wysoki stopień kultury fizycznej, a więc umiejących aktywnie wypoczywać poprzez zabawę, sport, turystykę? Ludzi posiadających wiedzę na temat strony biologicznej własnego organizmu, oraz stymulatywnego działania czynnika ruchu do rozwoju w procesie ontogenezy?
