SPIS TREŚCI
Wstęp.
1. Badania rozwoju fizycznego i motorycznego w świetle piśmiennictw.
2. Rozwój człowieka badanego okresu.
3. Charakterystyka cech motorycznych.
4. Metoda i materiał badań.
4.1. Metoda badań.
4.2. Materiał badań.
5. Analiza wyników badań.
5.1. Analiza cech somatycznych i motorycznych
Dyskusja i wnioski.
Streszczenie.
Piśmiennictwo
Wstęp
Ciało ludzkie ukształtowane zostało w wyniku długiej ewolucji życia ludzkiego od form mniej doskonałych do tego, czym jest teraz. Wszelkie świadome działania ludzi zmierzające do tego, aby to ciało było zdrowe, sprawne i wszechstronnie rozwinięte uznajemy za pierwowzór fizycznych przejawów kultury (Botwiński 1985).
Szkoła, jako jedna z głównych komórek wychowawczych jest odpowiedzialna nie tylko za rozwijanie intelektu ucznia, ale również za rozwój jego sprawności fizycznej. Niestety różnie z tym bywa. Niektórzy nie wiedzą lub nie chcą wiedzieć, że sprawność fizyczna jest w życiu człowieka bardzo ważną rzeczą. Od niej w dużym stopniu zależy nasze zdrowie i harmonijny rozwój. Z wielu badań wynika także, że dzieci sprawniejsze osiągają też lepsze wyniki w nauce. Tylko człowiek rozwijający się wszechstronnie jest w stanie przeżyć w środowisku zewnętrznym. Szkoła powinna odgrywać przede wszystkim rolę sterującą, ukierunkowującą, dawać wzory i przykłady różnych form aktywności ruchowej odpowiadającym potrzebom rozwojowym danego wieku. Zadania te spełnia wychowanie fizyczne, które jest jednym z przedmiotów nauczania. Ten fakt ma swoje wady i zalety. Pozwala on na objadę całej młodzieży w wieku szkolnym planowym i systematycznym wspomaganiem naturalnego rozwoju fizycznego, przygotowaniem jej do trwałego i świadomego uczestnictwa w kulturze fizycznej. Równocześnie jednak jest tą dziedziną wychowania, która z trudem mieści się w ramach typowego przedmiotu szkolnego, z jego rygorami formalnymi, stopniami szkolnymi, formami organizacyjnymi itp. (Lachowicz 1995). Trudno jednak wyobrazić sobie, aby szkoła była jedyną instancją odpowiadającą za zdrowie, sprawność fizyczną i rozwój somatyczny. Może jednak dzięki wykwalifikowanej kadrze i znajomości tematu wpajać uczniom zasady zdrowego stylu życia oraz samodzielnej aktywności ruchowej. Może więc, nie tylko rozwijać motorykę i umiejętności ruchowe, ale również samodzielność i zdolności twórcze. Jednak tylko nieustanne powielanie tych
wzorów spowoduje, że młody człowiek zacznie wprowadzać je do swojego życia. Musi jednak być świadomy, że do zdrowia i sprawności fizycznej dochodzi się drogą mięśniowej pracy (Demel 1986). Musi być przekonany, że tylko systematyczna praca nad sobą i swoim ciałem da oczekiwane efekty.
Celem niniejszej pracy jest określenie stanu rozwoju fizycznego i motorycznego chłopców wieku 12 lat na podstawie jednokrotnych badań przeprowadzonych w Szkole Podstawowej nr 2 w Lubiczu Górnym. Poniższa praca może być pomocna przy konstruowaniu przez nauczycieli badanej szkoły programu nauczania, dzięki któremu młodzież poprawi odstępujące od średnich arytmetycznych cechy motoryczne.
